Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 kwietnia 2023 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej, Wydział IV Gospodarczy

w składzie:

Przewodniczący: SSR Filip Wesołowski

Protokolant: Nicola Kubik-Rusak

po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa (...) S.A. w (...)

przeciwko Przedsiębiorstwu (...) spółce z o.o. we (...)

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 183,34 zł (sto osiemdziesiąt trzy złote i trzydzieści cztery grosze) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 31 stycznia 2015 roku do dnia zapłaty;

II.  dalej idące powództwo oddala;

III.  zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 13 zł kosztów procesu.

UZASADNIENIE

W dniu 18 lipca 2022 roku został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym zasądzono kwotę dochodzoną pozwem oraz 218,85 zł kosztów procesu.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu. Przede wszystkim podniosła zarzut przedawnienia dochodzonego roszczenia. Niezależnie od tego zakwestionowała dokumenty dołączone do pozwu.

W odpowiedzi na sprzeciw od nakazu zapłaty strona powodowa w całości podtrzymała żądanie pozwu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Przedmiotem umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) był samochód marki (...) o numerze rejestracyjnym (...).

Okres ubezpieczenia obowiązywał od dnia 17 stycznia 2015 roku do dnia 16 stycznia 2016 roku.

Składka ubezpieczeniowa w wysokości 183,34 zł miała być płatna jednorazowo w terminie do dnia 30 stycznia 2015 roku.

(dowód: bezsporne;

polisa – k. 17)

Przedmiotem umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) był samochód marki (...) o numerze rejestracyjnym (...).

Okres ubezpieczenia obowiązywał od dnia 17 stycznia 2015 roku do dnia 16 stycznia 2016 roku.

Składka ubezpieczeniowa w wysokości 630 zł miała być płatna jednorazowo w terminie do dnia 30 stycznia 2015 roku.

(dowód: bezsporne;

polisa – k. 18-19)

W dniu 18 marca 2015 roku Przedsiębiorstwo (...) spółka z o.o. we (...) (ubezpieczający, ubezpieczony) zawarła z (...) S.A. w (...) (ubezpieczycielem) umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC), potwierdzoną polisą ubezpieczeń komunikacyjnych (KK) nr (...).

Przedmiotem umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (OC) był samochód marki (...) o numerze rejestracyjnym (...).

Okres ubezpieczenia obowiązywał od dnia 18 marca 2015 roku do dnia 17 marca 2016 roku.

Składka ubezpieczeniowa w wysokości 630 zł miała być płatna jednorazowo w terminie do dnia 2 kwietnia 2015 roku.

(dowód: bezsporne;

polisa – k. 20)

W dniu 17 grudnia 2015 roku ubezpieczyciel ((...) S.A. w (...)) wezwał ubezpieczającego (Przedsiębiorstwo (...) spółkę z o.o. we (...)) do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem.

(dowód: bezsporne;

wezwanie z dnia 17.12.2015 roku – k. 15-16)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Strona powodowa domagała się od strony pozwanej zapłaty składek ubezpieczeniowych z tytułu zawarcia umów ubezpieczenia OC. Strona pozwana odmówiła zapłaty podnosząc przede wszystkim zarzut przedawnienia.

W ocenie Sądu powyższy zarzut zasługiwał na częściowe uwzględnienie.

Zgodnie z art. 117 §1 i 2 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Ustawowym skutkiem przedawnienia jest zatem powstanie po stronie tego, przeciw komu przysługuje roszczenie, uprawnienia do uchylenia się od jego zaspokojenia, a wykonanie tegoż uprawnienia powoduje, że roszczenie już nie może być skutecznie dochodzone. Skorzystanie zatem przez dłużnika z przysługującego mu prawa i uchylenie się od zaspokojenia roszczenia obliguje Sąd do oddalenia żądania pozwu obejmującego przedawnione roszczenie.

Zgodnie z art. 819 §1 k.c. roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech.

Zgodnie z art. 120 §1 k.c. bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Roszczenie staje się wymagalne w ostatnim dniu przewidzianego dla zobowiązanego terminu do spełnienia świadczenia (tak również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 lutego 2006 roku, I CSK 17/05, LEX nr 183057), a sama wymagalność roszczenia oznacza stan, w którym uprawniony może skutecznie domagać się realizacji roszczenia (jego powództwo w takiej sytuacji nie będzie przedwczesne).

Należy zatem wskazać, że skoro terminy płatności składek w umowach o numerach (...) (dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym (...)) oraz (...) (dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym (...)) przypadały odpowiednio na dzień 30 stycznia 2015 roku oraz 2 kwietnia 2015 roku, to roszczenie strony powodowej w tym zakresie uległo trzyletniemu przedawnieniu odpowiednio w dniach 30 stycznia 2018 roku oraz 2 kwietnia 2018 roku (a najpóźniej w dniu 8 sierpnia 2019 roku). Tym samym pozew złożony dopiero w dniu 17 marca 2022 roku, a więc już po upływie terminu przedawnienia, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, co musiało w tej części skutkować oddaleniem powództwa.

W odpowiedzi na podniesiony przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia strona powodowa wskazała jednak, że bieg terminu przedawnienia został przerwany wskutek wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym.

Zgodnie z art. 123 §1 pkt 1 k.p.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. Nie ulega przy tym wątpliwości, że czynność procesowa, aby powodowała skutek w postaci przerwania biegu przedawnia roszczenia, musi być przedsięwzięta skutecznie. Tym samym pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym wniesiony w dniu 28 stycznia 2016 roku, zakończony prawomocnym postanowieniem z dnia 26 lipca 2016 roku o umorzeniu postępowania (doręczonym w dniu 1 sierpnia 2016 roku) na podstawie art. 505 ³⁷ k.p.c. w zw. z art. 505 ³³ k.p.c. (wskutek nieuzupełnienia braków formalnych pozwu), mógł przerwać termin przedawnienia.

Należy jednak zauważyć, że dla osiągnięcia skutku w postaci przerwania biegu przedawnienia konieczne jest, aby czynność przed sądem (w tym przypadku wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym) dotyczyła tej samej (precyzyjnie i jednoznacznie oznaczonej) wierzytelności, która jest przedmiotem żądania.

Nie ulega zatem wątpliwości, że już kolejne wniesienie pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym (w dniu 2 lipca 2019 roku) nie obejmowało wierzytelności z tytułu płatności składek w umowach o (...) (dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym (...)) oraz (...) (dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym (...)) i tym samym nie mogło przerwać biegu terminu przedawnienia co do tych roszczeń.

Dlatego też roszczenie strony powodowej w powyższym zakresie uległo trzyletniemu przedawnieniu najpóźniej w dniu 8 sierpnia 2019 roku, a pozew złożony w dniu 17 marca 2022 roku, a więc już po upływie terminu przedawnienia, nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, co skutkowało w tej części oddaleniem powództwa.

Należy w tym miejscu także podkreślić, że co prawda roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawnia się odrębnie od roszczenia głównego, jednak z tym zastrzeżeniem, że przedawnia się ono najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. Stanowisko takie zajął także Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 26 stycznia 2005 roku, III CZP 42/04, OSNC 2005, nr 9, poz. 149.

Kolejne wniesienie pozwów w elektronicznym postępowaniu upominawczym (w dniach 2 lipca 2019 roku oraz 6 grudnia 2021 roku) obejmowało natomiast wierzytelność z tytułu płatności składki w wysokości 183,34 zł w umowie o numerze (...), dotyczącej pojazdu o numerze rejestracyjnym (...) i tym samym przerwało bieg terminu przedawnienia co do tego roszczenia.

Ustalając stan faktyczny i wydając rozstrzygnięcie Sąd oparł się na dokumentach przedłożonych przez strony. Sąd na podstawie art. 235 ² §1 pkt 2 i 5 k.p.c. oddalił jedynie wniosek strony pozwanej o dopuszczenie dowodu z jej przesłuchania (jako zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania).

Zgodnie z art. 481 §1 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Dlatego też ustawowe odsetki za opóźnienie należały się stronie powodowej od następnego dnia po umówionym przez strony terminie płatności składki w wysokości 183,34 zł (zgodnie z żądaniem).

Biorąc zatem wszystkie powyższe okoliczności pod uwagę, skoro strona powodowa wykazała istnienie roszczenia wobec strony pozwanej w wysokości 183,34 zł (wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie), a zgłoszone przez stronę pozwaną zarzuty (w zakresie powyższej kwoty) okazały się nieuzasadnione, to powództwo we wskazanym zakresie zasługiwało na uwzględnienie. Dlatego też na podstawie art. 805 k.c. oraz art. 481 k.c., a przede wszystkim łączącej strony umowy ubezpieczenia, orzeczono jak w punkcie I wyroku.

W pozostałej części roszczenie strony powodowej uległo przedawnieniu (bieg terminu przedawnienia został przerwany tylko raz, a kolejne pozwy nie obejmowały wskazanych wierzytelności, o czym była już mowa wyżej). Dlatego też na podstawie art. 805 k.c. w zw. z art. 117 k.c., art. 120 k.c. i art. 819 k.c. dalej idące powództwo podlegało oddaleniu, jak w punkcie II wyroku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., zgodnie z którym w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą stosunkowo rozdzielone. Strona powodowa wygrała w 13% w stosunku do pierwotnego żądania i poniosła koszty opłaty sądowej od pozwu w kwocie 100 zł. Należał się jej zatem zwrot kosztów procesu w kwocie 13 zł. Strona pozwana wygrała natomiast w 87%, ale nie poniosła żadnych kosztów podlegających zwrotowi. Zważywszy więc na wynik sprawy i poniesione przez strony koszty należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz strony powodowej kwotę 13 zł.